Wedstrijd klimmen is toch echt wel een raar spelletje. Valt alles op z’n plaats dan is het fantastisch. Maak je één of een paar foutjes dan kelder je in de uitslag en dan is het soms echt flink balen. Het voordeel van meer en harder trainen is dat de kans op goede resultaten toeneemt. De keerzijde is echter dat slechte resultaten dan nog harder aankomen omdat je er zoveel in hebt geïnvesteerd. Twijfel in je eigen kunnen ligt constant op de loer, het vinden van balans is dan ook een constant proces. En toch wil ik hard trainen en goede resultaten neerzetten! Het tegenstrijdige is alleen dat hoe meer je met resultaat bezig bent, des te slechter je gaat klimmen. Een bekende “valkuil” waar ik mezelf nog steeds weleens op  betrap (lees: Eindhoven). Beter gaat het als ik mij volledig concentreer op puur het klimmen van de boulders. Simpelweg het realiseren dat ik op een worldcup mag starten en op het punt sta om alles te geven wat ik in me heb geeft een blij gevoel! Alleen zo kan ik op z’n scherpst klimmen, en zo deed ik dat in Sheffield ook, althans tot op zekere hoogte. Boulder 1, 2 en 3 klim ik direct in de eerste poging, boulder 4 zijn héééle kleine randjes en die kan ik niet vasthouden, geeft niks… boulder 5 is een maffe boulder die ik ook bijna in de 1e poging klim, maar ik glij weg van een zijkant. Vier pogingen later en nog maar 2 seconden op de klok hang ik aan de topgreep. De kwalificatie is voorbij, ik heb er een goed “klimgevoel” aan over gehouden. Later blijkt dat ik één poging teveel had om de halve finale te halen, jammer want ik klom echt fijn. Wedstrijd klimmen is misschien een raar spelletje, maar ik heb er veel lol in! Kijk hier naar de resultaten en op youtube staan de beelden van alle hollandse deelnemers (kun je meteen zien hoeveel pull-ups Michiel kan maken). Nu heb ik even de tijd om bij te komen tot de volgende en tevens laatste worldcup van dit seizoen. De finale is in München op 30 en 31 juli. Ik ga nu eerst even uitrusten, voetbal kijken, en dan weer volle bak trainen!

Op Youtube heb ik de rauwe filmpjes van de Worldcup Eindhoven online gezet. Net op tijd, want morgen vertrekken we alweer naar de Worldcup in Sheffield voor etappe numero 6! En wederom is er livestreaming aanwezig!

Onze thuis wedstrijd is geweest en daar heb ik wel een beetje een kater aan overgehouden. Dat we na alle uithoeken op de wereld ineens in Eindhoven staan maakt de wedstrijd voor mij toch anders. Toch wat meer druk? Ik denk het wel. Zeker omdat het de laatste wedstrijden steeds beter ging hoopte ik op meer. Even slikken dus als het hier niet lukt. Vooral de eerste kwalificatie boulder snapte ik niet zo goed, en dat kostte mij dus de halvefinale… Wouter Jongeneelen en Michiel Nieuwenhuijzen stonden bij de mannen wel in de halvefinale. Daardoor eindigde Nicky de Leeuw wederom als pechvogel op plaats 21. Gelukkig knalde Michiel naar een 12e plek, Wouter werd 13e. Echt tijd om bij te komen is er niet: komend weekend is alweer de volgende worldcup, ditmaal in Sheffield. Tussendoor logeert Sean McColl bij mij in Amsterdam. Leuk en interessant om een paar trainingen op eigen terrein met zo’n goede boulderaar te doen!Ohja, ik zal zo snel mogelijk de filmpjes van de worldcup weer online plaatsen, stay tuned!

 Moskou is geweest. Ik was vooraf nogal gestrest over mijn knie en vingers, maar gelukkig werkten zij mee. Op het laatste moment (30 minuten) besloot ik op aanraden van de Oostenrijkse fysio toch maar met “ringtape-jes” om mijn vingers te klimmen en dat werkte! De kwalies liepen dan ook erg lekker en eindelijk kon ik weer volledig in mijn kracht komen (lees: vol gas knallen)! In de tussen isolatie begreep ik al van Wouter dat hij ook lekker op dreef was, en Vera had zich in de ochtend al geplaatst voor de halve finales. Alledrie door, vet!In de halve finale ging ik minder hard dan de voorronde, door tweemaal stom weg te zippen in de instap van een boulder verspeel ik nog een paar plaatsen. Boulder 2 vind ik niks: allemaal kleine randjes: pijnlijke vingers. Boulder 3 en 4 zijn meer voor mij. Beiden pak ik meteen de zone. Een top kan ik niet afdwingen maar dat zit er wel aan te komen! Uiteindelijk eindig ik als 17e, Vera ook 17e en Wouter wordt 13e! Check de hele uitslag. Onze filmpjes heb ik wederom rauw op mijn youtube-kanaal gezet.Nu even goed uitrusten, nog even trainen, en dan dus naar “onze” Worldcup in Eindhoven!

Goed en wel thuis uit Vail kan ik m’n spullen alweer inpakken. Moskou is ditmaal de bestemming. Vrijdag en Zaterdag is de wedstrijd. Wij (Wouter Vera en ik) vertrekken morgen al om enigzins te acclimatiseren. Zondag avond weer thuis. Hebben we precies genoeg tijd om nog een paar trainingen te draaien voordat onze eigen worldcup in Eindhoven begint… Ohja, ergens op deze pagina komt een livestream van de worldcup in Moskou.

Inmiddels zijn we weer terug in Nederland, dus tijd voor een korte update van de Worldcup karavaan. Na Wenen zijn we dus meteen doorgevlogen naar Vail en dat bleek een slimme zet. Wennen aan de hoogte en het tijdsverschil kost namelijk wat tijd. Zelf maakte ik me zorgen om mijn heelhook knie die in Wenen een tik gekregen had. Één week om te herstellen was zeker niet genoeg. Ik besloot dus om ook tijdens de wedstrijd het niet te forceren want het seizoen is nog lang… Maar als dan boulder 1 en 2 meteen keiharde heelhook passen hebben, arrghhh!! Confronterend, een nietszeggend resultaat. Maar door mijn knie te sparen zal het herstel hopelijk sneller gaan, want verder voel ik me sterk! Gelukkig liet Wouter weer eens écht zien wat hij waard is! Eerst knalde hij door de kwalie’s om vervolgens in de halve finale met twee flashboulders zijn finaleplek op te eisen. Hij was gewoon Totally Psyked:)! In onderstaande video al het rauwe videomateriaal van Wouter:

Volgende standplaats is Moskou 18 en 19 Juni. Een week later is het dichter bij huis: WORLDCUP EINDHOVEN  !!!!!

 Na afloop van de eerste Worldcup in Greifensee wist ik één ding zeker: ik moest in Wenen vooral mentaal de juiste scherpte te pakken krijgen om in elke boulder alle trucjes te zien en secuur en gretig te klimmen. Geen halve pogingen maar met de volle overgave elke poging starten. Dat de eerste boulder met een double-dyno begon hielp daar enorm bij. Als je daar niet alles geeft dan lukt het niet. Uiteindelijk klim ik 2 boulders in de eerste poging: genoeg voor de halve finale.De halve finale was hard: 1 boulder in één poging kon al voldoende zijn voor een finale plaats, dat zat er voor mij nog niet in. De eerste boulder kon ik wel de topgreep even aantikken. In de andere boulders pakte ik alle zones waardoor ik als 12e eindigde!Inmiddels zijn we aanbeland in Vail Colorado (VS). Hier bereiden we ons de komende week voor op de Worldcup in Vail dus op 4 en 5 Juni. Meer foto’s vind je bij Channah.

Met gemengde gevoelens ben ik terug van de eerste boulder Worldcup 2010. Mijn resultaat viel niet echt mee… Dat moet beter! De afgelopen dagen heb ik in ieder geval voldoende “verbeterpunten” gevonden waar ik aan kan werken! En dan nu weer vol goede moed de Weense wals oefenen: volgende etappe is 28 en 29 mei in Wenen dus!

Zondag was de tweede bouldercompetitie van dit seizoen. Op zo’n drie weken voor de eerste boulderworldcup een goed moment om de vorm te testen. En hoe is die vorm dan? Best oké! De kwalificatie verliep voor mij soepel en snel, en in de finale kon ik na een valse start in de eerste boulder de overige boulders in één keer toppen! Ik eindigde uiteindelijk op de tweede plek. De scherpte en gretigheid wordt langzaam maar zeker sterker! Wordt ook wel tijd want over drie weken begin het Wereldbeker seizoen! Dan gaan we dit lijstje afwerken:)! De regionale omroep L1 kwam ook nog voorbij en maakte een korte reportage.

Een middagje bunkeren in IJmuiden samen met Nikki van Bergen. Die voettree voor rechts is verleden tijd…

Foto: Melvin Redeker